تاریخ ۱۴۰۰ ساله اسلام و تشیع، سرشار از صحنههای جانسوزی است که هر یک، عمق مظلومیت خاندان رسالت و پیروان راستین آنان را به تصویر میکشد. پیکر مطهر پیامبر اعظم(ص) آنگونه که شایسته مقام نبوت بود، تشییع نشد. حضرت صدیقه طاهره(س) شبانه به خاک سپرده شد و مزار شریفش تا همیشه نشانی از غربت و مظلومیت شد. امیرالمؤمنین علی(ع) نیز در سکوت شب تشییع شد و سالها قبر مطهرش از دیدهها پنهان ماند.
این سلسله مظلومیتها در تاریخ اهلبیت(ع) ادامه یافت؛ پیکر مطهر امام حسن مجتبی(ع) در هنگام تشییع، آماج تیرهای کینهتوزان قرار گرفت. در کربلا، مصیبت به اوج رسید و پیکر مطهر سیدالشهدا(ع) و یارانش در گودال قتلگاه بر زمین ماند تا آنجا که در زیارتش میخوانیم: السلام علی من دفنه اهل القری. مسلم بن عقیل سفیر امام حسین(ع) نیز با قساوت از بام دارالاماره به زمین افکنده شد. امام موسی کاظم(ع) را هم بر پل بغداد نهادند و با جسارتی آشکار، پیکر مطهرش را وسیله تحقیر پیروان اهلبیت(ع) قرار دادند.
با این همه، امروز صحنهای متفاوت پیش روی جهان اسلام و آزادگان عالم قرار گرفته است؛ صحنهای که در آن پیکر مطهر یکی از برجستهترین مجاهدان و نائبان امام زمان(عج) بر دستان مردم مؤمن، انقلابی و وفادار، با شکوه و عظمت بدرقه میشود. این بدرقه، تنها یک مراسم تشییع نیست، بلکه تجلی عزت تاریخی مکتبی است که قرنها هزینه داده، اما هرگز از مسیر حق عقب ننشسته است.
این صحنه، نه گودال قتلگاه است، نه بام دارالاماره و نه جسر بغداد؛ بلکه نماد روشنی از اقتدار شیعه و نمایش پیوند عمیق امت با آرمانهای اهلبیت(ع) است. امروز، این حضور پرشکوه نشان میدهد که خونهای پاکی که در طول تاریخ بر زمین ریخته شد، نهتنها به خاموشی نینجامید، بلکه درخت تنومند مقاومت، بصیرت و آمادگی برای ظهور را استوارتر ساخت.
اللهم عجل لولیک الفرج.
نورالهدی مازارچی
نظر شما